Difor stengde eg kommentarfeltet

Eg har ikkje tenkt å ta offentleg stilling for eller imot Norsk bibliotekforening si avgjerd om å seia farvel til Kronprinsesse Mette-Marit som høg beskyttar. 

Men eg vil seia at eg kjenner med styret som har måtta stå i stormen etter at avgjerda blei teken. Og så vil eg skriva litt om kommentarfeltet på Facebook under saka der Bok & bibliotek delte NBF-styret si avgjerd tysdag 17. mars.

Utover tysdagskvelden tok det nemleg heilt av med kommentarar. Eg var oppteken på anna hald og fråkopla nettredaktørrolla ei stund (noko eg tek sjølvkritikk for – eg burde ha forstått at ein ikkje kan slappa av som etter å ha publisert ei slik sak). Men då eg kikka innom utpå kvelden, var det kome rundt 100 kommentarar der.

Det aller meste var ytringar eg vurderer Bok & bibliotek skal tillata. Nokre få av kommentarane inneheldt personåtak og sjikane mot motdebattantar. Desse fjerna eg. Men at innlegga var gjentakande, såg eg allereie. Dei fleste var variantar av: "Bibliotekforeininga sitt styre burde skamma seg. Dei sparkar ei som ligg nede, difor er dei med på ei heksejakt" – spedd med ord som «rått» og «umenneskeleg». Nokre slengde også inn bibelreferansar om krossfesting og steining. Eg karikerer litt, men alt i alt var dette veldig einsformig lesnad. 

Nokre var det òg som meinte at NBF-styret hadde gjort det rette, men desse var i mindretal.

Eg gjekk og la meg. Og neste morgon vakna eg til rundt 120 nye kommentarar. Eller, nye og nye, fru Blom. Det var mest meir av det same. Så då avgjorde eg at nok var nok, stengde kommentarfeltet og skreiv at folk frå no av kunne senda innlegga sine på e-post til redaksjonen om dei opplevde å brenna inne med noko viktig knytt til saka. Det kom eitt innlegg, som eg valde å ikkje gå vidare med.

Ein grunn til at eg stengde kommentarfeltet, var at eg som einaste tilsette ikkje har høve til å følga godt nok med når det brenn slik. Redaktøransvaret inneber at eg i ytste fall kan bli strafferettsleg ansvarleg om kommentarar som går ut over ytringsfridomen ikkje blir fjerna innan rimeleg tid. Slike ytringar vil sjølvsagt også gå ut over den som blir krenkt.

Likevel, dette var ikkje den viktigaste grunnen. Den kjem eg til no.

Vi har alle opplevd å vera på møter med ein som startar alle innlegga sine med «no skal eg ikkje gjenta det NN sa, men eg er heilt einig i at ...» – og så seier han nett det den som hadde ordet før sa. Det er veldig mykje slikt i kommentarfelta. Det finst eit ord for det: møteplaging.

Ein skulle tru at sosiale medium, der alle har lik rett og uendeleg med taletid, skulle borga for utvikling i argumentasjonen og utforsking av det som blir teke opp – at perspektiva var plenty og meiningane mange. For all del, eg har sett slike kommentarfelt. Dei kan vera ein svir å lesa. Personleg finn eg for eksempel ofte ting eg syns er klokt i meiningsbrytingane under Vagant-redaktør Audun Lindholm sine postar, eller dei til Anne Bitsch. Det let seg altså gjera.

Men i vårt representative demokrati er det berre annakvart år at flest stemmer betyr at ein har mest rett. Elles ligg sanninga i det beste argumentet. Eller kan henda oftare ein stad midt mellom alle dei gode argumenta. 

Så – om vi ikkje har noko nytt å bringa til torgs, noko ingen andre har sagt, eit nytt argument eller ei ny relevant erfaring, noko som skapar refleksjon og løftar argumentasjonen vidare – kan vi einast om at vi prøver å ikkje seia noko likevel? 

Sjølvsagt skal det vera rom for å trø feil, seia dumme ting, oversjå at perspektivet du bringer til torgs overlappar for mykje med det som allereie er sagt. Sjølvsagt.

Men skal du vera med i diskusjonen, bør du lesa eller høyra kva andre har sagt før deg, i alle fall i akkurat den tråden du kommenterer. Livet er for kort for det same argumentet om att hundre gongar.

Difor stengte eg kommentarfeltet. 

Så får eg berre håpa argumenta mine held vatn. Eg utfordrar deg til å argumentera imot. Det beste argumentet vinn, anten det blir hevda av ein eller hundre.